هدف اصلی مطالعه حاضر تجزیه و تحلیل اقتصادی استفاده از ماشین نشاکار در مزارع برنج می‏باشد. برای این منظور کارآیی فنی و نسبت شکاف تکنولوژیکی کشاورزانی که با روش سنتی عملیات نشاکاری را انجام داده‌اند با کشاورزانی که از روش‌های مدرن برای نشاکاری استفاده نموده‌اند مورد مقایسه قرار گرفت. برای محاسبه کارایی فنی از روش ناپارامتریک تصادفی فراگیر داده‌ها (StoNED) استفاده شد. داده‌های مورد نیاز با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای متناسب با حجم جامعه و با تکمیل پرسشنامه از 531 کشاورز بدست آمد. نتایج مربوط به برآورد کارآیی فنی نسبت به تابع مرزی نشان داد که با استفاده از میزان نهاده فعلی و سطح تکنولوژی موجود، امکان افزایش تولید وجود دارد. این امر نقطه امیدبخشی برای سیاست‌گذاران بخش کشاورزی است. زیرا می‌توان با استفاده از شیوههای انتقال الگوها و تکنیکهای صحیح استفاده از نهادهها به‌صورت درون‌گروهی، بر میزان تولید برنج افزود. نتایج مربوط به کارایی فنی نسبت به تابع فرامرزی نشان داد که شالی‌کاران در سیستم کاشت مدرن عملکرد تکنیکی بهتری داشته‌اند. افزون بر این نتایج مربوط به نسبت شکاف تکنولوژیکی نشان داد که در تمام مزارع مورد بررسی، کشاورزانی که از روش‌های مدرن برای نشای برنج استفاده نموده‌اند از نسبت شکاف تکنولوژیکی بالاتری نیز برخوردار بوده‌اند. با توجه به نتایج، کشاورزان می‌توانند با خرید ماشین‌های مدرن به‌صورت تعاونی، تولید محصول خود را افزایش دهند. دولت نیز می‌تواند با مکانسیم‌های تشویقی مانند تسهیلات کم‌بهره به کشاورزان و یا تعاونی‌ها جهت خرید ماشین‌های مدرن، گامی در جهت افزایش تولید و حرکت به سمت خودکفایی بردارد.