برای ایجاد امنیت غذایی و پایداری تولید گندم، در کنار منفعت اقتصادی، بهبود بهره وری مصرف انرژی و سازگاری با محیط زیست، حیاتی است. مطالعه حاضر بصورت آزمایش بنیان در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تیمار (کاشت با بذرکار رایزبد بر روی پشته‌های دائمی بلند و روش‌های مرسوم کاشت با خطی‌کار معمولی غلات و خطی‌کار فاقد جوی‌وپشته‌ساز) و چهار تکرار، در کشت و صنعت پارس آباد مغان استان اردبیل اجرا شد. نتایج نشان داد چرخه تولید گندم با روش کاشت جدید می تواند شاخص بهره وری انرژی را 9 درصد و انتشار گازهای گلخانه ای را تا 220 کیلوگرم دی اکسید کربن در هکتار کاهش دهد. در میان بخش‌های اثر بررسی شده در هر سه روش کاشت، بیش‌ترین سهم مربوط به انواع مسمومیت آب‌های آزاد، مسمومیت انسانی و مسمومیت آب‌های سطحی بود که ناشی از مصرف نهاده‌های کود و سم است. همچنین در روش کشت رایزبد، عملکرد بیولوژیک، شدت و بهره وری انرژی به طور معنی داری افزایش و اثرات زیست‌محیطی را کاهش داده است. در مجموع مقایسه شاخص های مرتبط با پایداری (اثرات زیست محیطی، بهره وری انرژی، شاخص برداشت، بهره وری مصرف آب و سودخالص) نشان داد که اولویت کارنده پایدار بترتیب متعلق به خطی کار رایزبد، خطی کار معمولی غلات و خطی کار فاقد جوی و پشته ساز است. با توجه به مفهوم جامع پایداری مفهوم پایداری و به منظور مقایسه کامل تر، پیشنهاد می شود در مطالعات آتی، ابعاد اجتماعی کارنده ها نیز مورد بررسی قرار گیرد.