اتیلن، با فرمول شیمیایی C2H4 که هورمون پیری نام دارد، علاوه بر اینکه می‌تواند موجب رسیدگی میوه شود گاهی نیز منجر به افت کیفیت بسیاری از میوه‌ها از جمله سیب می‌شود. در این تحقیق، تأثیر استفاده از چهار نوع جاذب اتیلن که به صورت ورقه های کاغذی با پوشش های زئولیت، بایوچار، نانوکلی و LDH (هیدروکسیدهای دولایه ای) آماده شده بود بر عمر نگهداری و خصوصیات کیفی سیب بررسی شد. به‌منظور بررسی میزان تخلخل حفرات کاغذهای جاذب نام‌برده، آنالیز‌های BET و SEM انجام گرفت. نتایج این آزمون‌ها نشان داد هر چهارکاغذ دارای ذرات متخلخل بوده و توانایی جذب گاز را دارند. همچنین، جهت بررسی ماندگاری و خصوصیات کیفی سه عدد سیب و سه گرم از هر جاذب به همراه تیمار شاهد درون بسته های از جنس پلی وینیل قرار داده شد و با دستگاه وکیوم بسته‌بندی شده و درون یخچال نگهداری شدند. خصوصیات کیفی این سیب‌ها شامل درصد کاهش وزن، مقدار مواد جامد محلول(TSS)، اسیدیته قابل تیتراسیون (TA)، سفتی بافت میوه‌ها و pH، تا پایان روز 35 انبارمانی، هر 7 روز اندازه‌گیری شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از طرح آماری کاملاً تصادفی بر پایه‌ی آزمون فاکتوریل در سه تکرار و نرم‌افزار آماری SPSS استفاده شد. مقایسه میانگین‌ها حاکی از آن است که پس از 35 روز نگهداری، جاذب زئولیت بهترین نتیجه را در حفظ خصوصیات کیفی و افزایش زمان ماندگاری دارد. کم‌ترین کاهش وزن (74/0 درصد)، بیش‌ترین سفتی بافت میوه (1/2 N/m2)، کم‌ترین مقدار TSS (2/14 درصد)، کم‌ترین کاهش در میزان TA (17/0) و مقدار pH (53/4)، برای تیمار زئولیت به‌دست آمد. بنابراین استفاده از جاذب‌های کاغذی به‌منظور جذب اتیلن از محیط اطراف سیب و در نتیجه افزایش عمر نگهداری آن، تأثیرگذار است اما بیش‌ترین میزان تأثیر را تیمار زئولیت و سپس تیمار LDH داشته است.